سلام من سینا پسره تنهای خسته . سلامی گرم به تمام خوانندگان اندک بلاگ . امروز می خواهم ماجرایی که از نزدیک دیدم رو براتون تعریف کنم .

با دوستانم در حال قدم زدن در شهر لاهیجان بودیم . رسیدیم به نزدیکی آبشار لاهیجان که یک ایستگاه صلواتی در نزدیکی اون بود . به مناسبت ایام شعبانیه این ایستگاه صلواتی برپا شده بود و از داخل کامپیوتری که متعلق به همون ایستگاه صلواتی بود یک آهنگی در حال اجرا شدن بود ، یک آهنگی که در همون ابتدا من و دوستانم با هم در موردش بحث کردیم که آیا این آهنگ رو برای عزاداری گذاشتن یا برای جشن؟؟؟؟؟؟؟ چند لحظه بعد که از کنار ایستگاه صلواتی می گذشتیم دیدیم که یک خانومی که سن بالایی داشت با اون آهنگ سینه میزد و خودتون بفهمید که این آهنگ چقدر به حالت عزاداری نواخته و خونده میشد . اون لحظه اونقدر اون صحنه برامون جالب بود که من و دوستانمو به خنده وادار کرد . که خانومی که چادر سرش بود و حتما نماز می خوند و روزه می گرفت چطور فرق ایام عزاداری و ایام شعبانیه که زمان جشن هستش رو نمی فهمید ؟؟؟؟؟؟؟البته لازم به ذکر هستش که من هم اگر نمی دونستم که در ایام شعبانیه هستیم نمی تونستم بفهمم که اون آهنگ رو برای جشن آماده کردند نه عزا .....

در کل می خواستم بگم مردم ما چقدر کورکورانه به چه چیزهایی اعتقاد پیدا می کنند به چیزهایی که هیچ اطلاعاتی در موردش ندارند مثله اینکه مردم هرجا صدای آهنگ های آقایون رو میشنوند فکر می کنند که باید عزاداری کرد و دیگر جشن براشون معنی نداره واقعا معنی جشن برای مردم از بین رفته و مردم دیگر هرجا این عالیجنابان رو میبینند و صدای اونها رو می شنوند یاد عزاداری می افتند و می خواستم بگم ما چقدر بد جشن برپا می کنیم که تفاوتش رو با عزا نمیشه تشخیص داد . خب این هم یکی از سیاست های جمهوری اسلامی هست که همیشه مردم ایران رو عزادار نگه دارند و برای خودشون مشتری داشته باشند (لازم به ذکر هست که آقایون فقط برای عزا مشتری دارند ). آخه به این هم می گن جشن؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟